‘निष्ठुरी ! खानाङ म्हाबा मुबा ?’ कोलादा कुरि ख्वाइसि आमा ग्रेवासे ङ्योइजि ।

‘आमा ! खामआखाम बुद्धि ल्हागाब लासि ङा तिनि जेक्खे दिमरि खाबारि खाम्जि । माफ लापिन्स्ह्युगो । ङा म्हाबा आहिन । म्हिसे चुङ्सिमाम बोर्सि डुङ्पिन्जि ।’ कोलाचासे मिख्लि पुइसिकेन पाङ्जि ।

‘आमोइले ओन्छ्यान ! म्हिसे रो ?’ एदा तिगाइ आलानि ?’ आमाचासे बाङ्से कुरि ख्वाइसिकेन ङ्योइजि ।

‘चु पाङ्गो... थे पाङ्गो.. । बिसिमाम लोप्मुबा । पाङ्बारि आसेमा तोमुबा ।’ थेसे दुःख न्हाजि ।

‘एसे थेन्छे लोप्बा क्योङ नोन लोप्जि ओम ?’ आमाचासे काइ बोदाइ लासि ङ्योइजि ।

‘ङ्हाच्छा ङ्हाच्छारिम गाह्रो ताजि । तासाइ गोल्छेसे लोप्जि ।’ थेसे पाङ्जि ।

‘ह्याङ्लान ग्योइ थेन रिमठिमरि ताङ्बा ह्याङ । थेन्छे तिल्दा थेह्राङ्लासि ह्राङ्ला ग्योइ काप्बा मुसिम ह्याङ्दा ?’ आमाचासे गुनासो लाजि ।

‘आमा !’ थेसे ङ्योइजि, ‘ङाइ थेन्ना याखारगि तामचा आगोनि ।’

‘खाराङ्बा ताम कोला ?’ आमाचासे सुङ्से कोलाचाला थोबो रिसिकेन ङ्योइजि ।

‘ङाइमि थेन्छे लोप्बा ग्योइ गोबा थेन पाङ्बारि सेजि । तासाइ थेन्ना लोप्खाङ निबा कोलाकादेसे थेन्ना ग्योइ आगोमुबा ।’ चुलिच्छा थेसे थोम तासि आमाचाला लि च्याचिजि ।

गैरीबास, कालेबुङ, भारत ।)

(छिगकि दोन : ग्रेवा– सुगा)

दोःबा : यकिना अगाध