ल्हागाङला कु क्लेसिकेन
ब्योङ्ला स्वार्थला धाराजुगु,
शैलुङ क्राचिबा मुला कुटिसि
म्हिला थे हतारजुगु ।
ह्रिला पिङ म्हाङजुगु
थाबाकेन मुला रेदाङ्से चुरि,
युङ्बा, साप्रा चुङ्बाकेन मुला
लोभला थे सस्तो भाउरि ।
शैलुङ जेक्खे युङ्बा आहिन,
चुमि केवाला दाःन हिन्ना,
चुला तिङ सोना लातोबा
ह्याङ क्योङ्ला जिम्मेवारी हिन्ना ।
कागे दारे चु विनाशदा,
स्याम्गे ह्राङ्ज्युङला दिम
शैलुङ सोना लाबा ह्याङ्ला ग्रान
लिउला ह्याल काइ ।
लाबासे गोल्छेसे बिला–
‘ङादा सोना लाउ, ङा एला हिन्ना ।’
शैलुङला स्हेर गोसिमाम
दारे रेगे, ह्रो पिन्गे ।
(छिगकि दोनः ल्हागाङ– पहाड, केवा– जीवन, दाःन– आधार, स्याम्गे– सजाऔं, ह्राङ्ज्युङ– प्रकृति, लिउ– भविष्य, स्हेर– पीडा)
दोःबा : यकिना अगाध
तपाईको प्रतिक्रिया दिनुहोस