‘ङाम छक्क परतिजि ह्राङ्तेन ।’

गेदिमग्याम ङ्यासेरि खाबा ह्रेम्बोदा चिया पिन्बान म्रिङ्जासे पाङ्जि ।

‘तिल्दा थेह्राङ्बा आश्चर्यचकित ? ङाइ तिगा लाजि ?’ ह्रेम्बोसे साधारण काइरि ङ्योइजि ।

‘क्यो क्यो ! गोसि नोन आगोबा ह्राङ लास्ह्युबा । थे थोबोला कवचचा तिगादा बास्ह्युबा ?’ म्रिङ्चासे सुङफिमाङ फ्लिङसोजि ।

‘ओइ ताइस्या ! चुमि ङाला कोङ्ह्रावाला लागि हिन्ना ।’ थेसे निसाल पिन्जि ।

‘अमोइ...! साइकल क्रेमा नोन कोङ्ह्रावाला कवच ? म्योबा बिसिमाम मिन ताला होइ ह्राङ्दा ।’ थेसे आशंका व्यक्त लाजि ।

‘साइकल नोन चक्का ङ्ही मुबा वाहन आहिन ओम ? चेला सहर ओम रुङ्बा गाडीजुगुला भीड । किलामिटर ङ्ही थारेङ गेदिम । आतोनि ओम चु कवच ?’ थेसे गोना लाबारि म्हाइजि ।

‘आहिन ले होइ ! जोरीबैरीसे ङादा ब्रेला । ह्राङ्मि खाराङ्बा तिगाइला पर्वाह आरेबा मि चिम ।’ म्रिङचा जाकि बोमो खाजि ।

‘सिबा बिमा म्योबा ज्याबा । कावा क्रिङ्बाकेन लाला, पिना हार्सिकेन निला । खाल्दामासे तिलादाम्मान बिगाइ ।’

थेलिच्छा म्रिङचासे पाङ्जि, ‘ह्राङ्मि रेगि गेदिमरि स्ह्युला । बजारमि ङा नितोला । क्योङ्से ङादाचा ब्रेबा ताजि दारेम ।’

‘निसाल छुग निबा मुला ले !’ थेला ताम आजिन्जिमान गुङरिन म्रिङचासे ङ्योइजि, ‘तिगा पाङ्तोबा ङाइ ?’

स्हिवा काइरि थेसे बिजि, ‘थेन्दा पाङ्पिन्गो कि ङातेन छ्याछ्योम्बा बिजाबुमो, दिमथेमे थेन दिमम्हेला जेबा लिउला म्हाङ मुला ।’

गैरीबास, कालेबुङ, भारत ।

(छिगकि दोनः कोङ्ह्रावा– सुरक्षा, चे– समथर, निसाल– उत्तर, छुग– गज्जब, स्हिवा– शान्ति)

दोःबा : यकिना अगध